วันนี้...สาวน้อยไทม์

posted on 06 Oct 2012 23:09 by odorutoya5927
สวัสดีค่ะ......... /ล้มแปะ
 
 
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยมั้งที่อัพบล็อคแบบไม่มีคอมมูมาข้องเกี่ยว orz
 
ปิดเทอมนานแล้วค่ะ ....แต่เพิ่งมีโอกาสได้ออกไปเที่ยวครั้งแรก....
 
 
 
เรียกว่าเที่ยวได้รึเปล่าน่ะ.....
 
 
 
 
เรียกว่าเวิ่นคงดีกว่ามั้งคะ
 
นั่นแหล่ะค่ะ ....ไปกับเคคุง...แล้วก็คุมะ.... (. .
 
 
 
 
 
วันนี้เป้นวันที่คิดว่าตัวเองกลายเป็นสาวน้อย....จริงๆนะ เพราะเคคุงนั่นแหล่ะ....
 
หรือเป็นมานานแล้วก็ไม่รู้...
 
 
 
 
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
 
 
 
ก็..ตื่นเต้นมาก ...ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เป็นคนที่รู้จักกันมานานมากแล้ว...
 
ตอนเช้า..ตื่นมาต้องรีบไปเตรียมตัว....เหมือนสาวน้อยกำลังจะมีเดทครั้งแรกยังไงก็ไม่รู้
 
 
แล้วก็เข้ามาสิงทวิตเตอร์.... ซักแปปนึง ....ก่อนถึงเวลานัดสิบนาที ออกจากทวิตแล้วลงไปหาคนไปส่ง..
 
 
 
 
 
........................................สายโทรศัพท์เข้า
 
 
"Kei S. TripleSix"
 
 
 
"..........คือกูจะรับดีมั้ย" /ยืนเกาหัวใส่โทรศัพท์  แล้วก็กดรับสาย...... แบบมือสั่นๆ ...สั่นมาก
 
 
 
 
 
 
"....................................................." /ดอทใส่ปลายสาย
 
 
ทางนั้นเหมือนจะเงียบไป ก่อนจะพูด    ".......โทยะครับ?"
 
 
"......................................................................" /ดอทตอบไป
 
 
" คือ.....เอ่อ .....ตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ?" ยังคงถามมาเรื่อยๆ....
 
 
สูดหายใจลึกๆอยู่นาน ....เลยตัดสินใจตอบไปดีกว่า เดี๋ยวเปลืองตังค์โทรศัพท์เขา
 
 
"ย.....ย..ยัง .....ไม่ได้ออกจากบ้านเลยค่ะ........" /สั่นไปหมด มือถือจะหล่นแล้ว....
 
 
"เอ่อ.....งั้นเหรอครับ ผมรออยู่ที่ห้องสมุดประชาชนนะครับ" เสียงสาวๆนั่นยังคงพูดมาแบบชิลๆ...
 
 
"ค.......ค...................ค่ะ.........ค่ะ" สั่นกว่าเดิม...... หลังจากนั้นก้วางสาย...
 
 
 
 
 
แล้วออกไปยืนหาคุณพ่อตั้งนาน ...ไม่รู้ว่าไปไหน .....ป้าเลยไปส่งแทน
 
 
 
แหบมอไซค์ไปได้ครึ่งทาง
 
 
 
 
 
 
 
เอาจริงดิ .........แม่งถึงเร็วชิบ...... อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้วอ่ะ..... /รวบผมตัวเองมากัดเล่น
 
 
แล้วรถก็แล่นไปจอดหน้าห้องสมุด...........
 
 
 
 
 
ขอบคุณป้า แล้วก็ยืนเอ๋ออยู่หน้าห้องสมุดนานมาก ........เดินขึ้นไปถอดรองเท้า .....
 
 
ตรงนี้มีแต่รองเท้าสาวๆ..... เคคุงอยู่ข้างในแน่เหรอ....
 
จ้องรองเท้าคู่อื่นอยู่นาน......
 
 
 
 
เคคุงบอกว่าไม่ได้เอารองเท้าแมนๆมานี่นา..... /ก้มมองรองเท้าสีฟ้าๆคู่นึง
 
 
เอ้อ....ยอมเข้าไปดูหน่อยก็ได้วะ...... ตัดสินใจเดินเข้าไป
 
 
 
 
 
 
ถึงแค่หน้าประตู กำลังจะเดินเลี้ยวไปทางซ้าย........ก็ต้อง....ชะงักกึก!
 
 
 
 
 
 
....................................................เหี้ยมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!
 
 
/กลับหลังหันวิ่งไปอีกทาง
 
 
 
 
 
 
ผู้หญิง....
 
 
 
 
ไม่ดิ ผู้ชาย .......เสื้อแขนยาวสีขาวกางเกงยีนส์ หน้าตาจิ้มลิ้มเคะๆ!! เดินมาเห็นเราพอดี...
 
เฮ้ยแม่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม   างพหวเา่กงพรเ่งพเร้ฟงไรสเา่งฟไเร่งฟยพรไเ่ีงสพเ่งพเร่ /ในใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เคคุง!!!!!!!!! /กรี๊ดตายห่ะ
 
 
 
 
วิ่งไป.....ทำอะไรไม่ถูก .....เขาเดินตามมา ....ฮือออออออ ตามกุมาทำไมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม /พราก
 
 
 
 
 
ได้แต่กรี๊ดในใจ .......อร่ากกกกกกกกกก เห็นกุแล้ววววว ฟอหอกอดอเอกอาสอวอ
 
 
โดนสะกิดหลัง ......ต่อจากนั้นก็อะไรไม่รู้ ..... ไม่รู้จริงๆว่าขามันพาเดินไปนั่งที่เก้าอี้กับเคคุงตอนไหน....
 
 
 
 
 
พอรู้ตัวอีกที.... เคคุงนั่งมองอยู่ตรงข้าม .....
 
หลบสายตาไม่ทัน ...... ได้แต่ปิดหน้า.... แล้วเคคุงก็ปิดหน้า......
 
 
"กระ.......กระโปรง.........." เคคุงปิดหน้าแล้วพูดแบบนั้น....
 
 
 
 
เขินมากอะไรมาก ณ จุดๆนั้น.......
 
 
 
แล้วก็เริ่มเอามือออก ....แต่มองไปทางอื่นแทน.....เหม่อมองฟ้าข้างนอกราวๆห้านาทีถ้วน...
 
 
แล้วก็หันกลับมามองคนข้างหน้า...ทนไม่ได้ ...ก้มหน้าแล้วเอามือบัง
 
 
 
 
*แชะ*
 
 
กุ..........กุโดนถ่ายรูป......
 
 
เคคุงหยิบมือถือออกมาจิ้มยิกๆ ...คาดว่าคงรายงานสถานการณ์ในทวิตอยู่แหงแซะ
 
 
 
 
"เห......ไม่มีปฎิกิริยาจากในทวิตเลยแฮะ"
 
"สงสัยต้องอัพรูปลง : D"
 
 
 
ยิ้ม....ยิ้มทำไมคะ....แล้วอัพทำไมคะะะะะะะะะ หก่วหเ้วนรเ้วนรำเ้วหเ่วนหวผหรเัวนร
 
 
ผลงานเคคุง.......
 
 
Photobucket
 
 
(รูปใหญ่ไป..... แต่ขี้เกียจย่อละ แบบนี้แหล่ะเนอะ)
 
 
คือกุก็ได้แต่โวยวายในใจเท่านั้นแหล่ะ ....
 
 
 
 
 
คือจำอะไรไม่ค่อยได้หรอก ...เรียบเรียงเหตุการณ์ไม่ค่อยจะถูก เพราะตอนนั้นตื่นเต้น เขิน มาก...........
 
จำได้แค่บางคำ ...ที่เคคุงพูด .....เราน่ะ เงียบ ......ไม่พูดอะไรเลย
 
คือต้องบอกว่าเขินจนพูดไม่ออกแล้ว.......
 
 
 
 
"นี่เธอไม่คิดจะคุยกับผมจริงๆใช่มั้ยครับ"
 
"ทานข้าวเช้ามารึยังครับ"
 
"ไปกินอะไรดีครับ"
 
"ถ้าคุมะไม่มา กลายเป็นเดทจริงๆนะครับนี่"
 
 
 
 
มีเยอะกว่านี้.. แต่จำได้ลางๆแค่นี้...... (. .
 
 
 
จากที่เงียบนาน ...เราเลยตัดสินใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา .....
 
 
 
 
เอามาทำอะไรน่ะเหรอ?
 
 
 
 
 
 
พิมพ์ใส่โทรศัพท์แล้วให้เขาอ่านไง.....
 
 
 
 
 
จำไม่ได้หรอกว่าคุยอะไรไปบ้างตอนนั้น.... ทุกอย่างเบลอไปหมด .... จะจำได้ก็แค่สามสี่ข้อความ...
 
"งั้นให้เคคุงคิดดีกว่าค่ะว่าจะกินอะไร.."
 
 
 
"ขอกินอะไรก็ได้ที่ไม่...........ครับ" ....ข้อความนี้อ่านไม่ทัน.... เลยส่งกลับไป
 
 
 
"เมื่อกี๊....อ่านไม่ทันน่ะค่ะ"
 
 
 
"รักเธอนะครับ <3 #อ่านทันรึเปล่านะ" ข้อความนี้.... ไม่แน่ใจว่าพิมพ์แบบนี้รึเปล่า แต่ตาลาย อ่านแบบนี้ไปแหล่ว
 
 
แล้วเราก็ส่งอะไรกลับไปไม่รู้ จำไม่ได้... แต่คำตอบที่ได้มาคือบอกว่า อยากกินเรา...
 
 
 
 
"โทยะ.....ครับ :9"
 
 
 
"ถ้าไม่ติดว่าเคคุงเป็นผู้หญิงจริงๆนี่..... มีต่อยนะคะ"
 
 
 
แล้วสุดท้ายก็ตกลงกันออกไปกินเค้ก... โดยรอคุมะมาที่หน้าห้องสมุดประชาชน....
 
 
ในใจเราน่ะนะ....
 
 
 
 
 
 
 
 
คุมะเอ้ยยยยยย รีบมาสิ รีบม๊าาาาา
 
 
 
 
ทำไมมาช้าาา มาเด้ เร๊ววววววววววววว
 
 
 
 
หัวใจจะวายเว่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
......อีกหลายประโยคเลยที่สครีมแบบแทบตายในใจ.......
 
 
 
 
ไม่นานแหล่ะ คุมะก็มา...... ฮิ...... โล่ห์กุมาแล้ว.........
 
 
 
ขอบคุณนะเพื่อน .....ที่แกมาช้า..... /ประชดมากในใจ...
 
 
 
 
 
หลังจากนั้นก็ออกไปเวิ่น ฟังคุมะบ่น แกล้งเอากาแฟให้เคคุงดื่ม.....
 
 
 
 
 
แล้วก็ถึงเวลาเคคุงกลับบ้าน...... กลับเร็วจัง ......ยังไม่ได้ถ่ายรูปคู่เลยนะคะ....
 
 
 
 
 
..............แต่ก็ไม่กล้าหรอก ......ไม่มั่นใจ ....... เลยให้เคคุงกลับไปดีกว่า.....
 
 
 
 
 
ต่อจากนั้นก็ไปเวิ่นกับคุมะต่อ ....ไปร้องเกะ
 
 
 
เราดำน้ำมาก...... เสียงเพี้ยนมาก ......
 
 
 
 
 
ก็ร้องเพลงไม่เก่งอ่ะ... (. .
 
 
 
 
...................................................
 
 
 
 
อืม ตัดแค่นี้แหล่ะ ............ บ่นอะไรก็ไม่รู้ สาวน้อยว่ะ......... /ซิกๆ
 
 
 
 
หลังจากนั้นก็กลับบ้าน ไม่มีอะไรมาก... (. .
 
 
แค่ไปง้องแง้งในทวิตกับเฟส .....
 
 
 
 
 
 
 
 
เอ้อ ....ขอโทษทุกคนด้วยนะที่บ้านสีน่ะ .....ที่วันนี้ไม่ได้ไปช่วย....
 
ตอนแรกกะจะกลับไปช่วย... แต่ว่า เพื่อนก็ไม่ได้เจอนานนี่นา..... ขอโทษจริงๆนะ..
 
ยังไง วันจันทร์ก็ต้องไปช่วย (. .
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
อืมมมมม เวิ่นมามากแล้วนะ..... งานที่ครูสั่งน่ะ ทำรึยัง.........................
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet